Zagonetni princip rada nezaboravno intergalaktičke Keti

Draga Keti!

Samo … bila su ti
malo nezaboravno
zakrvavljena
oba zagonetna govanca,
te se kroz ni jedno ne vidi:

        Ništa.


Osim možda odsjaja ...
milijardu milijardi milijarada ...

“galaksija?”

... i kao odbija se kao
i od bilo koja druga dva
najobičnija
obična čarobna ogledalca ...

/O, što ih samo upreš
        uvijek negdje drugo?/

... identično neponovljive fleke,
preslikane suprotno na
raznim polovinama
običnog komadića papira,
kao Roršahov Test?


Onda zašto u svakoj galaksiji čuči
po milijardu milijardi milijarada ...

“duša?”

... i opet vas sve,
baš sve,
a najviše tebe Draga Keti –
zbog čega mrzim sve
zbog čega mi je muka
zbog toga –
zaboli intergalaktički kurac
za to:
šta se to ...

“Meni!”

... učinilo
da sam
prepoznao
tu?!


Hoću da kažem samo ... da
Slinavi Dječak zauvijek cmizdri
za Igračkom
što mu je ne da “Bog”.

/Sanjam da sam te rasklopio
        i gledam:
                Kako radiš!/


Samo to.

Zove se Seljak

Djevojci u Žutom Limunu, s knjigom

Djevojka u Žutom Limunu čita
knjigu: Zove se Seljak,
o imaginarnom prijatelju
musavog retardiranog dječaka
koji ga je izmislio
a onda mu bježi.

Tog dana,
dok je Djevojka na sigurnom čitala knjigu,
sreli su se Seljak i Dječak,
slučajno na nekom krovu,
Dječak se igrao i izgledalo je
kao da uopšte nije
ni musav ni retardiran,
bio je sa plavom frizuricom
i sićušan i sladak i
igrao se nečeg oko stola,
a kad su se sreli i ugledali kroz staklo,
nasmijani Seljak
s ofucanim kačketom
namignu mu na desno oko,
a on se naglo uozbilji
i brzo otrča da plače.